پارک‌وی

فیلم پارک‌وی شاید اولین فیلم نوآر سینمای ایران است؛ تاآنجا که من می‌دانم. جیرانی سعی کرده با بهره‌گیری از روان‌شناسی فیلمی ترسناک و دلهره‌آور بسازد. پارک‌وی چندان در ترساندن مخاطب موفق نیست که من به ‌پای بی‌تجربه‌گی سینمای ایران در این ژانر، می‌گذارم‌اش. اما؛ بگمان‌ام به بهترین نحوی از روان‌شناسی بهره برده است.  کوهیار کودکی نکرده است. مدام کارهای بچه‌گانه می‌کند و به فکر بازی است. این را می‌توان از دویدن‌هاش و ۱…۲…۳ شمردن‌هاش فهمید. بیشتر به دنبال هم‌بازی می‌گردد؛ تا عشق. به همین ‌دلیل می‌خواهد هر چه سریع‌تر با رها ازدواج کند و زمانی که رها تمرین تئاتر می‌کند به صدرا حسادت می‌کند. کوهیار صدرا را رقیب عشقی‌اش نمی‌بیند، صدرا در نظر کوهیار می‌خواهد هم‌بازی را از چنگ او درآورد. تنها هم‌بازی کوهیار را. بواقع کوهیار عشق را هم نمی‌شناسد، سعی می‌کند عشق را در فیلم قصه‌ی عشق پیدا کند. حتی دیالوگ فیلم را تکرار می‌کند:”عشق اونه که هرگز نگه متاسفم ” کوهیار دلبستگی – Attachment -  کاملی هم به مادرش ندارد. او را می‌کشد و هیچگاه او را مادر خطاب نمی‌کند. فیلم شاید بخاطر محدودیت‌های سینمای ایران به رابطه‌ی ادیپی مادر و پسر نمی‌پردازد. اما؛ عقده‌ی ادیپ را باید در نظر گرفت. خصوصا که فلور – مادر کوهیار – در جلوی چشم کوهیار با مردهای مختلفی رابطه داشته.  فیلم البته همان‌طور که در ابتدا گفتم چندان به هدف‌اش که تعلیق و دلهره است نمی‌رسد. فیلم حتی نمی‌تواند یک کپی قابل‌قبول از نمونه‌های خارجی‌اش همچون Shining یا Psycho باشد. برخی وقایع فیلم بشدت ساده‌انگارانه است و برخی دیگر بی‌دلیل. برای مثال روان‌شناس بودن سیمین هیچ تاثیری در روند داستان ندارد و یا رها و کوهیار خیلی راحت به خانه‌شان برمی‌گردند که مثلا در آن قتل اتفاق افتاده و باید پلمپ شده باشد و کسی به آن وارد نشود.بطور کلی دیدن فیلم خالی از لطف نیست و ارزش دیده شدن را دارد. اما نباید از آن انتظار داشت که خیلی مخاطب را درگیر کند.