یادداشت‌ات هم -از تنظیم زیرکانه‌ی ژورنالیستی‌اش و قالب(غالب؟) کردن‌اش به خواننده به جای تجربه‌ای شخصی، که بسا بسیار خوردنی(خواندنی؟!)اش کرده بود که بگذریم- حرف‌های نغز و پرمغزی در دل داشت. دست‌کم این‌طور تبیین کردن خرافات برایم سخت تازگی داشت.
امّا، اصولاً و همیشه با بیشینه‌ی آرای حضرت اسکینر مشکل داشته‌ام -هرچند که بسیاری از حرف‌هاش و مدل‌سازی‌هاش را می‌پسندم: چه کنم دیگر، این گرایش دیرینه‌ی اومانیستی‌ام دست‌وپایم را بسته و دوست دارم گمان کنم که این آدمی‌زاده‌ی دوپا موجودی ست آزاد و با-اراده؛ امّا فقط دوست دارم و، می‌دانم که این‌طور نیست!!

پ.ن. گفتیم جناب‌عالی را از توهّم عالم‌بودن‌مان و پذیرش تفکیک علوم از سوی شخص شخیص‌مان در بیاوریم و، در حوزه‌ی علم‌النّفس هم چیزکی بگوییم: بادا که این جریده بماند برای دیگر آکادمیسین‌های سخت‌کوش آینده‌ی میهن زیاده آکادمیسین‌پرورمان!
…
آره جانم! کامنت نگذاشتن دلیل نخواندش نیست. در ضمن ما خوش داریم که مثل شما در توهم سر کنیم. چطور شما می‌توانید در خیال اومانیست باشید، ما نمی‌توانیم در خیال شما را عالم بدانیم؟