دیروز زیر برف، بعد از یک جدل اساسی راجع به تاویل متن، به ذهنام آمد که فیلم مارمولک، چقدر دور پستمدرنیسم، چرخ میخورد. از «برادر تارانتینو» اش گرفته تا به «تعداد آدما راه هست برای رسیدن به خدا».
پ.ن از نظر من تارانتینو ته فیلمساز پست مدرن است. که حتی سیر داستان فیلمهاش هم ساختار مشخصی ندارد.
پ.ن زرزرهای زیادیام دارد زیاد میشود.
بنده از روی علاقۀ شدیدی که به سینما دارم، متأسفانه هنوز مارمولک رو ندیدم! ایشالّا پستهای بعدی جبران کنیم.