نوشتن؛ لبه‌ی تیغ

نوشتن، لبه‌ی تیغ است. لغزیدن نمی‌خواهد؛ می‌برد: در جایی از این کره‌ی خاکی که مردمان‌اش درگیر نان و نفت‌اند و به آزادی پیش از بیان می‌اندیشند ـ خوش‌خیال‌اند. آزادی پس از بیان هم را که می‌دانی. اما؛ نوشتن، مثل زهر است. پادزهرش، زهر است. اگر برنده است،ببریش، نمی‌برد. بله؛ سانسور. خود ــ سانسوری. می‌بری می‌ریزی دور. زهرش را می‌گیری تا قلم‌ات را گل نگیرند ـ چه خوش‌خیال‌ام. آخر هم که می‌گیرند. آخر هم که می‌برند…

{کامل این مطلب در شماره‌ی اول راویان به چاپ رسیده است.}