از این گذشته، موضع دوست عزیز پای ثابت خواندن این وب‌لاگ، رها، برایم جالب و تأمل‌برانگیز است: بر پست قبلی‌ات کامنت می‌گذارد که یک جوان این‌طور از پا در می‌آید و خودتان و خواستید و کذا. آن‌چنان که خواننده‌ی کامنت گمان می‌کند با مسیح و غم‌خوار بشریت طرف است. و انگار که ما در جبهه‌ی به اصطلاح خولی و ابن ملجم بوده‌ایم.
بر این پست‌ات کامنت می‌گذارد که «مملکت ما به آرامش احتیاج دارد» و یک خط ارجاع به زعم خودش توهین‌آمیز به احمدی‌نژاد، در یک وب‌لاگ که حداکثر ۲۰۰، ۳۰۰ خواننده دارد، را «آزادی» تفسیر می‌کند. دوست دارم از رها سوآلی بپرسم: هرزه‌درایی‌هایی چهارساله‌ی احمدی‌نژاد نسبت به بیشینه‌ی طبقه‌ی متوسط در رسانه‌های سراسری را چه می‌دانی؟ لابد آزادی مطلقی که دکتر دم از آن می‌زند، همین آزادی بی‌بندوبار خود و اطرافیان‌اش است، نه؟

و جالب‌تر این که، همین حالا یادم افتاد که حضرت والای رها، بر آن پست‌ات که مشئون از بد و بی‌راه به خاتمی بود هم کامنتی گذاشته بود در این مایه‌ها که، به خاتمی بد و بی‌راه نگو که برایت خطر دارد! در این کشور، فحش دادن به خاتمی چه هزینه‌ای دارد؟ که اگر داشت، حسین شریعتمداری و برادر مسعود دهنمکی و دیگر برادران، هشت سال در حواشی و سوراخ‌های امن‌شان، هر چه می‌خواستند و لایق خودشان بود، نثار خاتمی و دیگر اصلاح‌طلبان نمی‌کردند.

رها جان! شاید درخواست‌ام کمی زیاده‌روی باشد اما، لطفاً کمی به اخلاق پابند باش. احمدی‌نژادی هستی، باش. اما از آغاز بحث، موضع‌ات را بگو و ازش دفاع کن. مانند دیگر طرفداران حضرات، همه‌ی گوشه‌های رینگ را برای خودت رزرو نکن که عنداللزوم بتوانی از همه طرف به حریف‌ات بزنی. گمان هم نکن دیگر خوانندگان ابله و احمق اند که تو از همه‌ی درها و پوئن‌ها بتوانی برای رسیدن به هدف‌هات استفاده کنی.

والسلام.
…………………………………..
کاش به همین دو وجه ختم می‌شد، تعارضی پیچیده‌تر به سراغم آمده، خوبی‌اش این است که هرازچندی کانال‌اش عوض می‌شود و جاشان با هم تغییر می‌کند امید و ناامیدی. این‌‌طور گویا لااقل نیمی از عمرم امیدوارم. نه؟! :دی